Првите реакции на биографскиот спектакл „Michael“ го потврдуваат она од што многумина стравуваа: Џафар Џексон е „морничаво“ уверлив како кралот на попот, но филмот е толку „исполиран“ што критичарите веќе го споредуваат со длабочината на напис на Википедија.
Додека фановите го слават враќањето на иконата, стручната јавност предупредува на опасната доминација на влијанието на семејството врз сценариото.
По свечената премиера на филмот „Michael“ во Лос Анџелес, социјалните мрежи беа преплавени со впечатоци од американските новинари и критичари кои добија можност први да го погледнат биографскиот филм на Антоан Фукуа. Иако целосните критики допрва пристигнуваат, моменталниот консензус вели дека внукот на Мајкл, Џафар Џексон, ја испорачал улогата на животот, но во филм што повеќе наликува на двочасовен концерт отколку на слоевита човечка драма.
„Морничава“ трансформација и актерски триумфи
Главната ѕвезда на вечерта без сомнение е Џафар Џексон. Првите гледачи истакнуваат дека тој не само што го глуми Мајкл, туку целосно го „отелотворува“. „Тој е надреален во оваа улога. Ве тера да заборавите дека не ја гледате вистинската личност. Иако гласот можеби е технички потпомогнат, неговото држење, танцувачките движења и општото присуство се неверојатни“, наведува Метју Белони.
Покрај него, Колман Доминго како строгиот татко Џо Џексон привлече огромно внимание. „Доминго е неконтролирана сила на природата, морничаво присуство што доминира во секоја сцена“, истакнуваат критичарите, додавајќи дека нивниот меѓусебен однос е најсветлата точка на филмот.
Дали филмот е премногу „чист“?
Сепак, не се сите воодушевени од режисерскиот пристап. Критичарот Даниел Хауат беше брутален: „Џафар е одличен, но остатокот од филмот е генеричен колку што може да биде. Обожавателите ќе ги сакаат музичките нумери, но зад нив не се крие никаква човечност“.
Слично мисли и тимот на „The HoloFiles“, кој филмот го опишува како „исклучително исполиран и премногу пријателски настроен кон публиката“, додавајќи дека во споредба со „Michael“ дури и контроверзниот „Bohemian Rhapsody“ изгледа како „комплексна и нијансирана студија на карактер“.
„Филмот делува како да се одвива во филмскиот универзум на „Bohemian Rhapsody“. Повеќе е концерт отколку филм“, заклучи критичарот Пол Шири. Најголемата забелешка останува чувството дека семејната фондација „ги влече конците“ зад секоја сцена, избегнувајќи какво било подлабоко истражување на најконтроверзните аспекти од животот на Џексон, пренесува „Tportal“.
